Pracodawcy we mgle

Przedsiębiorcy przez ostatnie lata byli rozpieszczani. Choć doskonała większość z nich uważa, że jest dokładnie odwrotnie i że są najbardziej prześladowaną grupą społeczno-zawodową. Przecież ciągle muszą użerać się ze skarbówką i ZUS, kontrolami kilkunastu inspekcji i niewydolnymi sądami. Na dodatek mają masę biurokratycznych obowiązków, problemy z niewydajnymi pracownikami i nierzetelnymi kontrahentami. A przecież to oni ponoszą ryzyko finansowe związane z prowadzoną działalnością. I trudno odmówić im racji. Ale ci, którzy sobie z całą tą publiczno-biurokratyczną machiną poradzili, mogli się nieźle nad Wisłą urządzić. Rozpieszczała ich rzeczywistość polskiego rynku. Przez ostatnich kilkanaście lat, gdy bezrobocie utrzymywało się na stałym poziomie kilkunastu procent, mogli przebierać w kandydatach do pracy. I oszczędzali na pensjach – w końcu który z polskich pracowników nigdy nie usłyszał od szefa: jeśli ci się nie podobają warunki pracy i wynagrodzenia, to odejdź, mam na twoje miejsce dziesięciu chętnych kandydatów. Na dodatek mieli po swojej stronie państwo, które – wbrew ich opiniom – wcale nie zachowywało się wobec nich tak jednoznacznie nieprzyjaźnie. Owszem, męczyło ich kontrolami i biurokracją, ale też tworzyło specjalne strefy ekonomiczne z podatkowymi zwolnieniami, przymykało oko na przestrzeganie norm prawa pracy, dopuściło do upowszechnienia śmieciowych umów, a nawet np. dopłacało do zatrudniania – czyli do zarabiania na pracy – bezrobotnych. Na dodatek przez osiem lat rządziła partia, która może nieco zawiodła nadzieje na wielkie reformy i uproszczenie prowadzenia biznesu, ale przynajmniej gwarantowała, że przedsiębiorcom w tym kraju nie stanie się krzywda.