W tym miejscu pojawiają się jednak poważne trudności, widoczne szczególnie w okresie ostatnich kilku lat. Okazuje się, iż banki centralne niejednokrotnie myliły się w swoich prognozach dotyczących przyszłego przebiegu procesów inflacyjnych w gospodarce. 

Ten fakt stanowi istotne wyzwanie dla przyjętych celów polityki pieniężnej, a szczególnie dla celu inflacyjnego.

Prognozy inflacyjne ważne dla banków centralnych

Rozwój bankowości centralnej ewoluował przez lata w kierunku większej przejrzystości polityki pieniężnej. Jednym z istotnych instrumentów stosowanych przez banki centralne zwiększających transparentność, przewidywalność i wiarygodność polityki pieniężnej są formułowane przez nie prognozy inflacyjne. Prognozy te mają na celu zakotwiczyć oczekiwania inflacyjne na uznanym za odpowiedni poziomie.

Stabilność cen - podstawą

Konieczność tego rodzaju działań wynika z faktu, iż banki centralne w polityce pieniężnej dążą do utrzymania określonego, stabilnego poziomu cen. W najnowszych założeniach polityki pieniężnej NBP pisze, iż „współczesne banki centralne przez stabilność cen rozumieją inflację na tyle niską, aby nie wywierała ona negatywnego wpływu na decyzje podejmowane przez uczestników życia gospodarczego, w tym dotyczące inwestycji i oszczędzania.

Stabilne ceny – stabilna gospodarka

Zapewnienie stabilności cen jest podstawowym sposobem, w jaki bank centralny przyczynia się do osiągania wysokiego i trwałego wzrostu gospodarczego” . Dzięki komunikowaniu przez banki centralne przyjętych celów i prognoz podmioty gospodarcze i konsumenci są w stanie alokować posiadane środki w bardziej świadomy i efektywny sposób. Sprzyja to lepszemu ich wykorzystaniu w procesie produkcji i przynosi korzyści całej gospodarce.

Cel inflacyjny w Banku Anglii

Cel inflacyjny Banku Anglii definiowany jest na poziomie 2 procent CPI r/r w średnim okresie. Jest to cel symetryczny, co oznacza, iż zarówno inflacja poniżej, jak i powyżej poziomu 2 procent oceniana jest negatywnie. Jeśli inflacja obniży się poniżej 1 procenta lub jeśli przekroczy 3 procent Zarząd Banku zobowiązany jest przygotować sprawozdanie wyjaśniające przyczyny dla których inflacja spadła lub wzrosła.

Równocześnie cel na poziomie 2 procent nie oznacza, iż inflacji musi stale pozostawać na tym poziomie. Jednak polityka pieniężna powinna sprzyjać jej powrotowi w rozsądnym czasie do celu bez kreowania nadmiernej niestabilności w gospodarce.
Bank Anglii publikuje swoje prognozy w kwartalnych raportach inflacyjnych. Prognozy inflacji prezentowane są jako średnia z centralnej projekcji.

W okresie ostatnich kilku lat Bank Anglii systematycznie albo przeszacowywał albo nie doszacowywał inflacji, co może budzić obawy w przypadku banku stosującego politykę celu inflacyjnego.

Cel inflacyjny w Banku Centralnym Australii 

Cel inflacyjny określony jest na poziomie 2-3 procent w średnim okresie. Prognozy inflacyjne banku centralnego Australii są o tyle istotne, że polityka pieniężna tego banku charakteryzuje się tendencją do utrzymywania stóp procentowych na jednym z wyższych poziomów spośród państw zaliczanych do grupy wysoko rozwiniętych.
Od początku ostatniego kryzysu finansowego, czyli od września 2008 r., stopy jedynie przez pół roku znajdowały się na minimalnym poziomie 3 procent (obecnie 4,25 procent). Prognozy publikowane są raz na kwartał w rożnym horyzoncie czasowym. Aby móc łatwiej dokonać porównań, przyjęliśmy prognozy w horyzoncie rocznym.

Wraz z początkiem kryzysu finansowego na rynkach globalnych prognozy inflacji zaczęły odbiegać od wartości faktycznej. Największy błąd prognozy dotyczył IV kw. 2009 r., czyli prognozy formułowanej rok wcześniej w momencie wybuchu kryzysu. W kolejnych kwartałach bank systematycznie nie doszacowywał inflacji.

Cel inflacyjny w Europejskim Banku Centralnym 

Podstawowym celem polityki pieniężnej ECB jest utrzymanie stabilności cen w strefie euro. Stabilność cen definiowana jest jako stopa inflacji zharmonizowanej (HICP) pozostająca poniżej, ale blisko 2 procent w średnim okresie czasu.

Doprecyzowując definicję stabilności cen bank stwierdza, iż również spadek cen nie spełnia tego kryterium. Prognozy inflacji ECB przygotowuje w formie przedziału od wartości minimum do maksimum. W celu zapewnienia możliwości porównań jako prognozę przyjęliśmy wartość średnią dla dolnej i górnej granicy przedziału.
Z tych samych względów przyjęliśmy roczny horyzont prognoz. Zestawienie prognoz i faktycznie zrealizowanej inflacji pokazuje, iż bank początkowo przeszacował inflację. Jednak prognozy formułowane pod koniec 2009 r. i w następnych okresach charakteryzują się niedoszacowaniem oczekiwanego tempa wzrostu cen.