statystyki

Jakie są dopuszczalne granice sprostowania decyzji administracyjnej

autor: dr Magdalena Niziołek08.11.2020, 15:00
Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru (por. wyrok NSA z 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1829/10).

Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru (por. wyrok NSA z 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1829/10).źródło: ShutterStock

Z orzecznictwa sądów wynika, że taka korekta nie powinna prowadzić do merytorycznych zmian. Może służyć jedynie kosmetycznemu poprawieniu formy.

Zgodnie z art. 113 par. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. ‒ Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 1298; dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej może – z urzędu lub na żądanie strony – prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach. Może to zrobić w każdym czasie. Decyzje podejmuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przy czym sprostowanie decyzji lub postanowienia w trybie art. 113 par. 1 k.p.a. nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem.

Tylko oczywiste omyłki

W kwestii dopuszczalnych granic sprostowania niejednokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Podkreślały, że decyzje organów publicznych, aby mogły podlegać sprostowaniu, muszą być całkowicie nieistotne. Co oznacza, że nie mogą one wpływać na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 19/15). Oczywistość omyłki polega zaś na tym, że organ wbrew widocznemu zamierzeniu zawarł w decyzji element, który w konkretnych okolicznościach sprawy niewątpliwie koliduje z wyrażoną jednoznacznie treścią rozstrzygnięcia, a jednocześnie nie wpływa w sposób zasadniczy na meritum decyzji. Dla przykładu WSA w Warszawie w wyroku z 5 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2588/17, stwierdził, że wskazanie przez organ drugiej instancji, w decyzji wydanej w wyniku rozpoznania odwołania, nieprawidłowego numeru decyzji pierwszej instancji stanowiło oczywistą omyłkę. Oczywistość błędu wzmacniał fakt, że w oznaczeniu uchylonej decyzji pierwszoinstancyjnej zamianie uległa tylko jedna cyfra w numerze, a wszystkie pozostałe elementy – data wydania decyzji, organ – są prawidłowe.

Postanowienie o sprostowaniu decyzji prowadzić ma zatem do wyeliminowania najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Błędem pisarskim z kolei będzie np. błąd w nazwisku strony, który powstał przy sporządzaniu czystopisu maszynowego decyzji przez naciśnięcie niewłaściwego klawisza. Będzie nim też widoczne, niewłaściwe i wbrew zamierzeniu organu użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste pomyłki to sytuacje, gdy w decyzji wyrażono coś, co w oczywisty sposób jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a co zostało źle wypowiedziane przez przeoczenie lub niewłaściwy dobór słowa.

Niezmienne rozstrzygnięcie


Pozostało 74% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
7,90 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Polecane