W siódmym odcinku komentarza do ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (dalej: u.z.s.p.o.f.) kontynuujemy omawianie rozdziału 12 „Zmiany w przepisach”. Ustanowienie w porządku prawnym nowych instytucji i podmiotów, w tym przedsiębiorstwa w spadku czy zarządcy sukcesyjnego, wymagało bowiem wprowadzenia zmian w innych aktach prawnych (łącznie w ok. 40).
Wśród najbardziej istotnych są zmiany w ustawie z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 498 ze zm.). Przede wszystkim ustawodawca wydłużył okres, w którym można ogłosić upadłość zmarłego przedsiębiorcy. Do tej pory można było to zrobić w ciągu roku od dnia śmierci, a po zmianach – aż do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego. Ponadto – co istotne – zarządca sukcesyjny został zaliczony do kategorii podmiotów odpowiadających za szkodę wywołaną niezłożeniem bądź nieterminowym złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości. Odpowiednio zmodyfikowano przy tym definicję niewypłacalności, dostosowując ją do specyfiki przedsiębiorstwa w spadku. Te regulacje niewątpliwie niosą ze sobą ryzyko dla zainteresowanych objęciem funkcji zarządców sukcesyjnych – z czego nie każdy z nich zdaje sobie sprawę.
Ponadto obszerną grupę przepisów, które zostały zmienione w związku z ustawą regulującą zasady przeprowadzania sukcesji, stanowią regulacje podatkowe. W bieżącym odcinku opisujemy m.in. zmiany w ustawach: z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 31), z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 864 ze zm.). Ponadto ustawodawca dał możliwość kontynuacji pracowniczych programów emerytalnych – w tym celu wprowadzono zmiany w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 850).