Mały atom w Europie? Raczej nie przed 2035 r.

Parlament domaga się precyzji

Jest mało prawdopodobne, aby pierwszy brytyjski reaktor typu SMR rozpoczął pracę przed 2035 r., który rząd przyjął jako termin osiągnięcia dekarbonizacji elektroenergetyki – to konkluzją prac komisji audytu środowiskowego Izby Gmin, analizującej plany w zakresie rozwoju małych jednostek jądrowych. Ustalenia posłów to spory cios w ambicje gabinetu Rishiego Sunaka, który w zeszłym roku zapowiedział wielki powrót atomu. 
Obecne ok. 6 GW mocy jądrowych, którymi dysponuje Wielka Brytania, miałoby zostać powiększone aż czterokrotnie do 2050 r. W tym celu, jak przewiduje przedstawiona w styczniu br. strategia brytyjskiego rządu, poczynając od 2030 r., w każdej pięciolatce do sieci powinno być podłączanych 3-7 GW nowych źródeł wytwórczych. Kluczową rolę w tych planach mają odegrać właśnie SMR-y. 
W liście do sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa energetycznego i neutralności klimatycznej Claire Coutinho posłowie wezwali gabinet Sunaka do pilnego sprecyzowania swojej wizji. Wskazano, że obecne dokumenty rządu dopuszczają bardzo znaczący rozstrzał efektów programu jądrowego – w mniej korzystnym scenariuszu mowa jest o zaledwie 12 GW mocy jądrowych w 2050 r. Do 2035 r., kiedy zakładano cel neutralności klimatycznej w elektroenergetyce, najprawdopodobniej nie zakończy się, według nich, budowa ani jednego SMR-u. Ich rola w zastępowaniu produkcji prądu z paliw kopalnych jest więc pod znakiem zapytania – czytamy w liście.

Tańsze i prostsze w budowie? To się okaże

Brytyjscy posłowie zwrócili również uwagę na inne problemy, jakie rodzi wczesny etap komercyjnego rozwoju małych reaktorów. Wskazano, że oczekiwania wobec tych technologii, związane z ograniczeniem czasu i kosztów budowy, czekają na praktyczną weryfikację. Choć faktem jest, że doświadczenia wskazują, że większa standaryzacja produkcji pozwala na zwiększanie efektywności i obniżanie kosztów, zwiększanie skali może też – jak podkreślają parlamentarzyści – nieść ze sobą wyzwania, np. w zakresie zarządzania czy kontroli jakości. Istnieją w związku z tym przesłanki, dodali, że ostatecznie redukcje kosztów mogą być nie być tak znaczące. Źródłami ryzyka dla projektów SMR – w ich ocenie – może być m.in. zabezpieczenie dostępu do specjalistów i płynność łańcuchów dostaw dla nowych inwestycji.