Krzysztof Rybiński: Pytanie za 3 biliony dolarów

Chińskie rezerwy dewizowe wzrosły o prawie 200 mld dolarów tylko w I kwartale 2011 roku. Za pieniądze tylko z dwóch ostatnich kwartałów Chiny mogłyby wykupić cały polski dług publiczny i prawie nie zauważyłyby ubytku. Kiedy byłem wiceprezesem Narodowego Banku Polskiego rozmawiałem z ówczesnym wiceprezesem LBCh, państwo to miało wtedy niecałe 2 biliony dolarów rezerw walutowych. Zapytałem, gdzie inwestują pieniądze. Wiceprezes odpowiedział, że kierują się zasadą, by nie zaburzać rynków. A ponieważ ich codzienne rezerwy powiększają się o 2 miliardy dolarów, które trzeba gdzieś ulokować, mają do wyboru niewiele rynków, na których mogą inwestować tak duże kwoty bez silnego wpływu na ceny. To rynki instrumentów dłużnych w USA, w mniejszym stopniu w Europie i w jeszcze mniejszym stopniu giełdy na całym świecie.

Skąd się wzięły tak potężne rezerwy dewizowe, trzykrotnie większe niż Arabii Saudyjskiej, największego eksportera ropy naftowej, i czterokrotnie większe niż Japonii? Są dwa źródła: olbrzymia nadwyżka eksportu nad importem oraz napływ inwestycji spekulacyjnych i długoterminowych. Ponieważ Chiny prowadzą politykę stabilnego kursu walutowego, LBCh skupuje napływające waluty, emitując w zamian renminbi. Inwestuje waluty za granicą, a wydrukowane renminbi służą do rozkręcania akcji kredytowej, a po części wracają do banku centralnego w postaci rezerwy obowiązkowej, którą wszystkie banki komercyjne muszą wpłacać do LBCh.