Long put synthetic straddle

W skład tej strategii wchodzą: zakup dwóch opcji sprzedaży at the money oraz zakup jednego kontraktu na ten sam instrument bazowy, o tym samym terminie wygaśnięcia. Zamiast kontraktu można również kupić jednostki indeksowe miniWIG20 na tę samą kwotę co kontrakt. Inwestor może osiągnąć nieograniczony zysk, a jego maksymalna strata jest ograniczona i można ją łatwo obliczyć. Wybierając tę strategię, inwestor musi liczyć się z:

● zakupem dwóch opcji sprzedaży na indeks WIG20 wygasających 20 marca 2009 r., o cenie wykonania 1500 pkt OW20O9150 notowaną K-130; 131-S, płacąc 2620 zł;

● zakupem kontraktu terminowego na indeks WIG20 wygasającego 20 marca 2009 r., FW20H9 notowanego K-1475; 1476-S, płacąc 1476 zł oraz uiszczając depozyt zabezpieczający.

W tej strategii wady i zalety są identyczne jak w long call synthetic straddle. Większy niż w przypadku long straddle jest wkład w inwestycje (1310 + 1310 + depozyt za sprzedaż kontraktu). Zaletą zaś to, iż jedna z nich da lepszy efekt niż long straddle, w zależności od ułożenia notowań instrumentów pochodnych.

Najlepszą strategią w analizowanym przypadku okaże się long call synthetic straddle, dzięki odpowiedniemu ułożeniu premii opcyjnych da o 110 zł więcej od long straddle oraz o 220 zł od put synthetic straddle. Przy tej strategii, gdy indeks wyniesie w dniu wygaśnięcia 1500 pkt, maksymalna strata wyniesie 2160 zł:

● strata na zakupionych OW20C9150 1920 zł;

● strata na sprzedanym kontrakcie FW20H9 240 zł (10 x (1476-1500)).

Jeżeli natomiast sprawdzą się założenia inwestora i indeks, dochodząc do 1500 pkt, zmieni trend i w dniu wygaśnięcia jego wartość wyniesie np. 1976 pkt, inwestor zarobi 4520 zł:

● zarobi na zakupionych OW20C9150 9520 zł;

● straci na sprzedanym kontrakcie FW20H9 5000 zł (10 x (1476-1976)).

Podsumowując, strategie te są dla osób, które chcą zarabiać na niepewnym rynku o dużych wahaniach, jednak liczą się również z dość dużą stratą w przypadku małej zmienności wartości indeksu WIG20.