Wykres tych trzech strategii układa się podobnie, jednak ich konstrukcja jest nieco inna. Załóżmy, że 5 lutego 2009 r., gdy indeks na zamknięcie wyniósł 1487 pkt, marcowe kontrakty były notowane K-1475; 1476-S, a jednostka indeksowa miniWIG20 K-145; 149-S, inwestor chciał zarobić na niestabilności rynku. Inwestor spodziewał się w ciągu miesiąca odbicia indeksu, jednak liczył się z możliwością dalszych spadków. Inwestor miał do wyboru trzy strategie.

Strategia long straddle

Ta strategia, nazywana również option straddle, składa się tylko z opcji. W jej skład wchodzą dwie opcje: zakup opcji kupna at the money oraz zakup opcji sprzedaży at the money. Zysk jest nieograniczony, a maksymalna strata równa jest premiom opcyjnym za dwie opcje. Wybierając tę strategię, inwestor:

● kupuje opcję kupna na indeks WIG20 wygasających 20 marca 2009 r., o cenie wykonania 1500 pkt OW20C9150 notowaną K-94; 96-S, płacąc 960 zł;

● kupuje opcję sprzedaży na indeks WIG20 wygasających 20 marca 2009 r., o cenie wykonania 1500 pkt OW20O9150 notowaną K-130; 131-S, płacąc 1310 zł.

Zaletą tej strategii jest jej prostota i niski wkład w inwestycje: 2270 zł (960 + 1310). Jest to również maksymalna strata. Wadą jest natomiast to, że w zależności od premii opcyjnych będzie ona stosunkowo droższa od long call synthetic straddle lub short call synthetic straddle.

Long call synthetic straddle

Inwestor może jej używać, gdy nagła zmiana trendu i jego kontynuacja wydają mu się równie prawdopodobne. W skład tej strategii wchodzą: zakup dwóch opcji kupna at the money oraz sprzedaż jednego kontraktu na ten sam instrument bazowy, o tym samym terminie wygaśnięcia. W tej strategii inwestor może osiągnąć nieograniczony zysk, a maksymalna strata jest ograniczona. Wybierając tę strategię, inwestor musi liczyć się z:

● zakupem dwóch opcji kupna na indeks WIG20 wygasających 20 marca 2009 r., o cenie wykonania 1500 pkt OW20C9150 notowaną K-94; 96-S, płacąc 1920 zł;

● sprzedażą kontraktu terminowego na indeks WIG20 wygasającego 20 marca 2009 r., FW20H9 notowanego K-1475; 1476-S, otrzymując 1475 zł oraz uiszczając depozyt zabezpieczający.

Wadą tej strategii jest większy wkład w inwestycje niż w przypadku long straddle (960 + 960 + depozyt za sprzedaż kontraktu terminowego). Przy jej wykorzystaniu musimy zapłacić większe prowizje (kupujemy więcej instrumentów) i mieć nieco szersze pojęcie o rynku kapitałowym niż w przypadku strategii long straddle. Zaletą jej jest natomiast to, że w zależności od notowań instrumentów na rynku do składu strategii można wybrać kontrakty lub jednostkę indeksową.