Jestem właścicielem sklepu z obuwiem. Jedna z kupujących złożyła reklamację po dwóch latach używania butów. Podała w niej, że w obuwiu ujawniła się wada polegająca na pęknięciu siateczki na zgięciu. Zgłoszenie reklamacyjne nie zostało przeze mnie uwzględnione. Kupująca odstąpiła od umowy, składając pozew, i zażądała zwrotu ceny zapłaconej za obuwie. Uważa, że wada istniała w momencie zakupu. Ja jestem zdania, że przyczyną uszkodzenia obuwia było niewłaściwe jego użytkowanie. Która ze stron będzie musiała udowodnić swoje twierdzenie w sądzie?
W powyższych okolicznościach to kupująca będzie musiała w sądzie wykazać, że wada istniała w chwili wydania towaru. A to dlatego, że w sprawie nie będzie miało zastosowania korzystne dla konsumenta domniemanie zawarte w art. 5562 k.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli kupującym jest konsument, a wada fizyczna została stwierdzona przed upływem roku od dnia wydania rzeczy sprzedanej, domniemywa się, że wada lub jej przyczyna istniały w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego.
Ale uwaga, korzystne dla kupującego-konsumenta domniemanie aktualizuje się tylko wtedy, gdy wada fizyczna została stwierdzona przed upływem roku od dnia wydania rzeczy sprzedanej, co musi być przez konsumenta wykazane. A ponieważ w niniejszej sprawie wada została stwierdzona po upływie dwóch lat od zakupu i wydania butów kupującej, to tym samym na nią jest przerzucony ciężar wykazania istnienia wady lub jej przyczyny.