W umowie faktoringu jest kilka kluczowych aspektów, na które każdy przedsiębiorca powinien zwrócić uwagę, w tym: czas, na który umowa ma być podpisana, limit finansowania, okres wykupu faktur czy konsekwencje przewidziane za opóźnienia – przypomina Agata Tworzydło, prawnik z kancelarii Gardocki i Partnerzy.

Umowa może być podpisana na czas określony lub nieokreślony. Jeśli umowa podpisywana jest na czas określony, warto spojrzeć na regulacje związane z możliwością jej ewentualnego przedłużenia oraz koniecznie na sposób wypowiedzenia umowy w trakcie jej obowiązywania.

Który limit jest korzystny

Umowa określa zazwyczaj maksymalne kwoty zaangażowania faktora w stosunku do klienta (limit finansowania lub limit klienta) oraz maksymalne kwoty dla poszczególnych odbiorców (limity odbiorców). Limity te mogą być wyrażone kwotą albo procentowo (wskaźniki lub limity koncentracji). Limit koncentracji wobec danego odbiorcy będzie stanowił procentową część całkowitego salda wierzytelności klienta.

– Najkorzystniejszy dla przedsiębiorcy jest limit odbiorcy wyrażony jako procent całego salda wszystkich należności (tzw. limit koncentracji). Wtedy limit odbiorcy zmienia się proporcjonalnie do sprzedaży: gdy sprzedaż ogółem rośnie, rośnie wysokość limitu, i to bez konieczności aneksowania umowy – wyjaśnia Ewa Gawrońska-Micuń, dyrektor ds. nowych produktów w Bibby Financial Services.

Faktor nie finansuje 100 proc. wartości przelanych na niego wierzytelności, dlatego w umowie określona jest zawsze wysokość zaliczki, czyli procent wierzytelności, który podlega wypłacie finansowania (zwykle do 80–85 proc.). W umowie trzeba też podać terminy rozliczenia środków należnych klientowi, czyli terminy wypłat zaliczek oraz rozliczenia środków pozostałych do wypłaty (po otrzymaniu spłat od odbiorców).

Duże znaczenie ma także okres wykupu faktur, który powinien odpowiadać długości kredytu, jaki faktorant zaoferował swoim odbiorcom.