Do pomocy na rzecz określonych grup beneficjentów ostatecznych przystępują nie tylko pojedyncze podmioty, lecz także partnerstwa, konsorcja, porozumienia koncentrujące się na tej samej problematyce i wspólnych interesach. Powołanie projektu partnerskiego przez przedstawicieli kilku instytucji zapewnia kompleksowe i innowacyjne podejście do realizowanych zadań, dzięki dopełniającym się obszarom działalności partnerów. Współpraca oparta na doświadczeniu i zaangażowaniu członków partnerstwa stanowi o sukcesie projektu oraz przynosi wymierne korzyści w postaci oczekiwanych rezultatów przedsięwzięcia. Decyzja o realizacji projektu w określonym składzie partnerstwa musi być jednak świadoma z punktu widzenia potrzeb programu i charakteru proponowanego wsparcia (uwzględniając przy tym indywidualne kompetencje partnerów). Należy pamiętać, aby dobór członków partnerstwa był przemyślany, by na przestrzeni przedsięwzięcia móc wspólnie wypracować wartościową strategię. Tylko przy takim założeniu możliwe jest powodzenie. Prawidłowy kształt projektu partnerskiego uzależniony jest także od kolejnego istotnego elementu, tj. właściwego podziału prac i obowiązków pomiędzy partnerów, sformalizowanego w postaci umowy partnerskiej. Członkowie partnerstwa muszą od początku wiedzieć, jaki jest ich zakres obowiązków oraz praw. Wszystkie zadania partnerów winny wynikać z zapisów umowy. Nad prawidłowym przebiegiem prac partnerstwa czuwa lider projektu, tzw. koordynator. Rola lidera polega głównie na reprezentowaniu partnerstwa przed instytucją wdrażającą, odpowiada on także za monitorowanie, nadzorowanie i koordynowanie prac partnerów. Jednak na sukces projektu składa się nie tylko odpowiedzialność lidera, lecz także zaangażowanie i rezultaty działań każdego partnera. Na etapie tworzenia struktury partnerstwa należy kierować się podstawowymi zasadami: • wspólny cel projektu (zmierzający do rozwiązania problemów opisanych w dokumentach programowych) powinien jednoczyć partnerstwo; • struktura winna uwzględniać charakter działań podejmowanych w ramach projektu; • stworzenie wspólnej strategii przedsięwzięcia, zmierzającej do realizacji założonego celu i wykazanie skuteczności działań partnerów poprzez wypracowanie dobrych praktyk powinno stanowić efekt budowy partnerstwa; • wspólna strategia musi obejmować zarówno szczegółowy harmonogram działań (uwzględniający zaangażowanie wszystkich partnerów), zakładane rezultaty projektu, a także szczegółowy plan finansowy poszczególnych etapów wdrażania projektu. Realizacja projektów w układach partnerskich wymaga doświadczenia podmiotów w nie zaangażowanych i ustalenia zasad komunikacji pomiędzy partnerami, by zapobiec wszelkim nieporozumieniom pomiędzy nimi. Nie bójmy się realizować zasady partnerstwa i wymieniać doświadczeniami. Im dokładniej już na etapie projektowania opracujemy zasady współpracy w projekcie, tym przyjemniejszy i efektywny będzie proces wdrażania założeń projektu. Z zapisów Narodowego Planu Rozwoju 2007–2013 i polityki UE wynika, że w następnym okresie programowania podjęcie współpracy partnerskiej w projektach może liczyć na wsparcie finansowe ze środków unijnych.