Naruszanie praw z rejestracji znaków towarowych

Warto przy tym zaznaczyć, iż zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) przez uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Bezsprzeczne jest, iż jest to prawo podmiotowe i bezwzględne, tj. skuteczne wobec każdego podmiotu (erga omnes). Roszczenia zatem mogą być kierowane do każdego, kto wkracza w chronioną strefę wyłączności, a więc dopuszcza się naruszenia prawa ochronnego. Warto podkreślić, iż uprawniony z prawa ochronnego bądź osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać zaprzestania działań, które jedynie grożą naruszeniem prawa (art. 285 p.w.p.). Katalog roszczeń podaje przepis art. 296 ust. 1 p.w.p., wskazując, iż osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać 1) zaniechania naruszania i usunięcia jego skutków, 2) wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, 3) naprawienia szkody na zasadach ogólnych, 4) nakazania ogłoszenia w prasie stosownego oświadczenia, a także, gdy naruszenie jest zawinione, 5) zapłaty odpowiedniej kwoty pieniężnej na rzecz jednej określonej organizacji, na cele popierania własności przemysłowej. Szczególną uwagę warto zwrócić na możliwość domagania się wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści przez podmiot dokonujący naruszeń. Dowodzenie kwoty uzyskanych korzyści jest co do zasady raczej trudne, choć na gruncie analizowanej ustawy o tyle łatwiejsze, iż nie wymaga dowodu fakt poniesienia przez uprawnionego szkody z tytułu naruszenia praw wyłącznych. Szkodę tę natomiast należy udowodnić w przypadku takiego samego roszczenia, które przysługuje przedsiębiorcy poszukującemu ochrony przed czynami nieuczciwej konkurencji, na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z powyższymi roszczeniami można wystąpić również przeciwko osobie, która tylko wprowadza do obrotu oznaczone już znakiem towary, jeżeli nie pochodzą one od uprawnionego bądź osoby, która miała jego zezwolenie na używanie znaku. Co więcej, również licencjodawca, powołując się na udzielone mu prawo ochronne, może wystąpić z powyższymi roszczeniami przeciwko licencjobiorcy, który narusza postanowienia umowy licencyjnej, odnoszące się do okresu i terenu jej obowiązywania, postaci znaku będącego przedmiotem licencji, a także wskazania towarów, dla których znak może być używany, oraz ich jakości. Dochodzenie roszczeń następuje na drodze procesu cywilnego, przed sądem okręgowym, a gdy do naruszeń dochodzi pomiędzy przedsiębiorcami, dodatkowo według przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych. Przy formułowaniu pozwu i odpowiedzi na pozew szczególnie pamiętać zatem należy o zasadach prekluzji dowodowej (art. 479¹² i 479¹⁴ par. 2 k.p.c.). Warto także pamiętać, iż sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa ochronnego, może orzec o dalszym rozporządzeniu bezprawnie oznaczonymi przez naruszyciela wytworami oraz środkami użytymi do oznaczenia, do czego jednak niezbędny jest stosowny wniosek uprawnionego (art. 286 p.w.p.), zgłoszony najlepiej już w samym pozwie.