Ryszard Petru: Gospodarcze bumerangi

Obie te zgoła różne propozycje mają wspólny mianownik – poprawiają księgowo wynik deficytu finansów publicznych. I taka jest moim zdaniem główna idea przyświecająca pomysłodawcom. Zdystansowanie się szefa rządu od obu tych projektów jest dobrą decyzją. Nie wiadomo jednak, czy po wyborach nie powrócą one niczym bumerang, jak to wydarzyło się w zeszłym roku z OFE. Przypomnę, że też zaczęło się niewinnie od zgłoszenia propozycji, potem premier odciął się od pomysłu, a jak się skończyło – wszyscy pamiętamy.

Przydałyby się zapewne dwa słowa wyjaśnienia, jak miałyby działać obie propozycje. Pierwszy z pomysłów opisałem kilka tygodni temu w „DGP”. Przypomnę tylko, że przekazanie gromadzonych przez nas pieniędzy do ZUS oznaczałoby ostateczną likwidację OFE. Po prostu środki zgromadzone w funduszach emerytalnych zostałyby wydane na bieżące emerytury, pozostawiając niewielkie obowiązkowe oszczędności gromadzone z 2,3 proc. składki do 55. roku życia. Drugi pomysł miał polegać na stworzeniu specjalnego funduszu celowego, na który to fundusz musiałyby się składać wszystkie banki, uiszczając nowo ustanowiony podatek bankowy. Można zadać pytanie, po co w Polsce tworzyć dodatkowy fundusz, jeśli już istnieje Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Odpowiedź jest prosta: głównym celem nie będzie przecież ochrona polskiego systemu bankowego przed potencjalnymi zagrożeniami, a poprawa wyniku finansów publicznych. Jeśli zgodnie z zamysłami twórców projektu do tego funduszu miałoby wpływać rocznie ok. 700 mln zł, o taką właśnie sumę pomniejszałby się deficyt sektora finansów publicznych. Podobnie w przypadku przekazywania środków zgromadzonych w OFE do ZUS przekazywane kwoty obniżałyby saldo budżetu państwa.