Posiadacz opcji nie wykorzysta prawa do zawarcia transakcji, jeżeli będzie to dla niego nieopłacalne
Typowa opcja finansowa to prawo jej właściciela (nabywcy, zajmującego długą pozycję opcyjną) do kupna albo sprzedaży instrumentu bazowego po ustalonej cenie, zwanej ceną wykonania, w określonym czasie. Kluczowe jest to, że posiadacz opcji nie wykorzysta prawa do zawarcia transakcji, jeżeli będzie to dla niego nieopłacalne. Określane jest to jako odrzucenie opcji. Drugą stroną transakcji opcyjnej jest wystawca (sprzedawca, zajmujący krótką pozycję opcyjną). Za sprzedaną opcję wystawca otrzymuje od nabywcy wynagrodzenie, określane jako premia opcyjna. Zamiast rzeczywistej transakcji kupna/sprzedaży instrumentu bazowego (rozliczenia dostawnego), jeżeli umowa lub standard kontraktu opcyjnego tak stanowią, rozliczenie opcji może mieć charakter wyłącznie pieniężny. Kwota rozliczenia zależy wówczas od różnicy pomiędzy ceną rynkową a ustaloną ceną instrumentu bazowego.
Podstawowy podział to opcje kupna (których posiadacz ma prawo do zakupu instrumentu bazowego) oraz opcje sprzedaży (dające prawo do sprzedaży instrumentu bazowego). Wyróżniane są także dwa style opcji. Jeżeli opcję można wykorzystać tylko w jednym terminie, to jest to opcja stylu europejskiego. Natomiast gdy posiadacz może wykorzystać opcję przez czas do określonego terminu, zwanego terminem wygaśnięcia, to jest to opcja stylu amerykańskiego. Oprócz typowych opcji przedmiotem transakcji są także opcje o bardziej złożonych parametrach - opcje egzotyczne.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.