Zgodnie z obecnym stanem prawnym, przedsiębiorca będący wystawcą faktury ma zasadniczo dwie możliwości przesłania faktury do nabywcy towaru lub usługi. Pierwsza możliwość dotyczy faktury mającej tradycyjną postać dokumentu w formie papierowej. Taką fakturę można przesłać za pomocą poczty. Rozwiązanie alternatywne to wystawienie i przesłanie faktury w formie elektronicznej. Taka faktura musi być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub przesłana poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych.

Najwyższy Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 1444/09, wskazał na dodatkową, poza drogą pocztową, możliwość przesyłania faktur wystawionych w formie papierowej. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że dopuszczalne jest przesłanie kontrahentowi faktury pocztą mailową, np. jako załącznik do e-maila, pod warunkiem że zarówno wystawca faktury, jak i jej nabywca wydrukują taką fakturę i będą ją przechowywać w formie papierowej.

Prostsze niż dotychczas obowiązujące w polskim prawie zasady przesyłania faktur w formie elektronicznej, przewiduje Dyrektywa Rady 2010/45/UE z 13 lipca 2010 r., zmieniająca Dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowania. Zgodnie z definicją zawartą we wspomnianej dyrektywie, fakturą elektroniczną jest nie tylko faktura opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub przesłana poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI), lecz każda faktura wystawiona i otrzymana w dowolnym formacie elektronicznym, który zapewnia autentyczność pochodzenia faktury, integralność jej treści oraz czytelność. Polski ustawodawca ma obowiązek implementacji wymienionej dyrektywy do krajowego systemu prawnego do 31 grudnia 2012 r.