Żukowski: Nie wolno likwidować OFE

W ostatnich dniach toczy się gorąca debata publiczna nad modyfikacją systemu emerytalnego. W 1999 roku system w całości państwowy i oparty na repartycji, czyli finansowaniu emerytur z bieżących składek, został zastąpiony przez mieszany, państwowo-prywatny, z segmentem kapitałowym. Koncepcja takiego systemu była dla wielu specjalistów i polityków kontrowersyjna. Do jej zalet należą: wielostopniowość (repartycja i kapitalizacja, państwo i rynek), pozytywne bodźce ekonomiczne, pozytywne efekty makroekonomiczne (rynek kapitałowy, wzrost gospodarczy), a w dłuższej perspektywie – zapewnienie wypłacalności finansowej systemu emerytalnego.

W dyskusji przed wprowadzeniem reformy wypowiadałem się przeciwko wprowadzeniu tak dużego obowiązkowego segmentu kapitałowego. Rozwiązanie to miało dwie poważne wady. Utrzymany został duży zakres obowiązkowego systemu emerytalnego z wysoką łączną składką, co wpływa na koszty pracy i ogranicza rozwój dodatkowych dobrowolnych form zabezpieczenia. Uważałem, że lepiej byłoby zostawić dodatkowe zabezpieczenie decyzji ubezpieczonych. Od początku było też wiadomo, że reforma będzie się wiązała z wysokimi kosztami okresu przejściowego. Została jednak wprowadzona. OFE funkcjonują generalnie dobrze, spełniły się nadzieje, które twórcy tego rozwiązania z nim wiązali. Obecnie byłbym przeciwny ograniczeniu składki do OFE. System emerytalny to instytucja nastawiona na zapewnienie długookresowego bezpieczeństwa i nie powinno się dokonywać tak radykalnej zmiany rozwiązań, zwłaszcza że motywowana jest doraźną sytuacją budżetową i ma służyć załataniu dziury, zastępując potrzebne reformy. Skierowanie części składki z OFE do ZUS nie miałoby żadnego pozytywnego skutku dla finansów systemu emerytalnego w długim okresie ani dla wysokości świadczeń.