Jeśli komitet noblowski będzie pod wpływem bieżącego kryzysu finansowego to duże szanse będzie miał Douglas W. Diamond, który wspólnie z Philipem H. Dybvigiem opracowali w 1983 roku model runu na banki w sytuacji kryzysu finansowego. Jeśli byłaby rozpatrywana kandydatura Diamonda to możliwe jest, że wspólnie tę nagrodę otrzyma z Jerrym A. Hausmanem i Halem L. White Jr., którzy wnieśli wiele do badań ekonometrycznych, opracowując metody oceny jakość modeli względem zebranych danych statystycznych.

Często wymienianym do Nagrody Nobla jest Jean Marcel Tirole, za jego osiągnięcia dotyczące organizacji przemysłu i teorii gier. Zajmuje się on też problematyką finansów (regulacje finansowe i kryzys finansowy). Wydaje mi się jednakże jego szanse jako Francuza są niewielkie.

Jeśli Komitet Noblowski uwzględniałby wpływ na bieżący rozwój myśli ekonomicznej patrząc poprzez pryzmat rankingów to duże szanse miałby Andrei Shleifer, Amerykanin rosyjskiego pochodzenia, który jest na pierwszym miejscu rankingu opracowanym na podstawie bazy RePec (http://ideas.repec.org/top/top.person.all.html), uwzględniającym 13 zróżnicowanych kryteriów. Wydaje się jednak być zbyt młodym (urodzony w 1961 roku) by był poważnie rozpatrywany jako kandydat Komitetu Noblowskiego.

By mieś szansę trafienia dobrze jest podać dłuższą listę kandydatów (wielu z nich podobnie jak Shleifer jest zbyt młodych by mieć duże szanse, ale warto na ich zwrócić uwagę). Zrobiłem ją sobie na potrzeby tej krótkiej notatki i podaję ją w kolejności dosyć przypadkowej, już bez większego uzasadnienia (może w następnym roku znajdę na to czas?):Anne Krueger i Gordon Tullock(‘poszukiwanie renty’), Lars Peter Hansen, Bengt Robert Holmström, Colin Camerer (neuroekonomia), Vincent Crawford, (behawioralna teoria gier), Anthony B. Atkinson, Angus S. Deaton (nierówności dochodów, dobrobyt), Stephen A. Ross (arbitraż w teorii gier), Robert J. Shiller (zmienności rynku), Alberto Alesina (relacje polityka i ekonomia), Nobuhiro Kiyotaki,John H. Moore (niedoskonałości kredytu, cykle kredytowe’), Kevin M. Murphy (ekonomia społeczna), Martin S. Feldstein, Elhanan Helpman, Gene M. Grossman (handel międzynarodowy), R. B.Wilson, Paul Milgrom (aukcje), D.W. Jorgensen (ekonometria), William Baumol, Maurice Obstfeld, William Nordhaus iMartin Weitzman (ekonomia środowiska naturalnego), Whitney K. Newey, Richard Allen Posner, John Sutton, Matthew Joel Rabin, Raghuram Govind Rajan, Ariel Pakes, B. Douglas Bernheim, Claudia Goldin (kobieta!), David Kreps, Jagdish Bhagwati, Avinash Dixit (handel międzynarodowy), Oliver Hart, Eugene Fama, Kenneth French (ekonomia finansów), Richard Thaler (ekonomia behawioralna), John Taylor, Mark Gertler (ekonomia monetarna), Richard Easterlin, Kamer Daron Acemoğlu, N. Gregory Mankiw, Robert Ernest Hall, Richard Blundell, Olivier Blanchard, Dale Weldeau Jorgenson, Peter C. B. Phillips, Bruno S. Frey, Kenneth Rogoff.

Na koniec chcę wspomni o ekonomistach spoza głównego nurtu, bliskiej mi szkole austriackiej w ekonomii (jedynym wyróżnionym Noblem przedstawicielem tej szkoły był Friedrich von Hayek, który dostał Nobla(dla przeciwwagi) z ‘socjalistą’ Gunnarem Myrdalem w 1974 roku). Naturalnie ekonomiści ci nie maja szans w Komitecie Noblowskim, ale można przecież trochę pomarzyć. Chodzi mi Israela Kirznera i Marka Skousena, oraz o nie tyle ‘pełnego Austriaka’, ale zwolennika liberalizmu, peruwiańskiego ekonomistę Hernando de Soto.

Kirzner powinien dostać Nobla za analizę przedsiębiorczości i prace dotyczące roli przedsiębiorcy w rozwoju gospodarczym, Skousenza analizę procesu inwestycyjnego a zwłaszcza za propagowanie zdrowych zasad ekonomii rynkowej. Hernando de Soto powinien być uhonorowany Noblem za pokazanie jak brak poszanowania praw własności w krajach tzw. trzeciego świata przyczynia się do poszerzanie biedy i uniemożliwia tamtym społeczeństwom harmonijny i szybki rozwój gospodarczy. 

prof. dr. hab. Witold Kwaśnicki, ekspert Centrum im. Adama Smitha, Uniwersytet Wrocławski