W 2008 r. lewicowi publicyści i ideolodzy neosocjalizmu w stylu Naomi Klein czy Grzegorza Kołodki za całe zło świata winili kapitalizm. Po dwóch latach rządowych interwencji, pakietów stymulacyjnych, nacjonalizacji, wyższych podatków, regulacji bankowych i limitów zarobków dla prezesów świat nie jest ani bardziej sprawiedliwy, ani tym bardziej bogatszy.
Drugiego dna recesji nie sposób zwalić na chciwych bankierów i bezduszne korporacje. Czerwone liczby na wszystkich światowych indeksach to już dzieło rządów, które po 2009 r. wzięły się do ratowania rynku przed siłami rynkowymi.
To nie decyzją kapitalistów rząd prezydenta Baracka Obamy roztrwonił 800 mld dol. i podwoił zadłużenie Ameryki. To nie chciwi przedsiębiorcy zdecydowali o podłączeniu Grecji do unijnej kroplówki, skazując ją na wegetowanie. To nie biznes lobbował u premiera Jose Luisa Zapatero, żeby rozregulował rynek pracy, poszerzył przywileje socjalne. Przywódcy Francji i Włoch wymuszali na producentach aut przenoszenie produkcji do kraju nie przez wzgląd na akcjonariuszy, tylko na związki zawodowe. Żaden miliarder nie namawiał premiera Gordona Browna do wprowadzenia podatku od nadmiernego bogactwa. To nie pracodawcy kazali polskiemu rządowi wycofać się z reformowania Karty nauczyciela, emerytur mundurowych, KRUS i nie oni trzymali go za rękę, żeby zatrudniał więcej urzędników.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.