Cel zarządu komisarycznego trzeba dokładnie określić

Wojewoda jako organ założycielski zawarł w 2003 r. umowę o zarządzaniu przedsiębiorstwem państwowym, zakładami dziewiarskimi W., ze spółką I. Zawarto ją na 5 lat i 7 miesięcy i postanowiono, że wygaśnie także w razie prywatyzacji, upadłości, likwidacji lub ustanowienia zarządu komisarycznego. Wynagrodzenie dla zarządcy określono jako 32-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w przedsiębiorstwach państwowych, spółka miała dostać odprawę w wysokości 9-krotności wynagrodzenia zarządcy i nagrodę w wysokości 12 proc. udziału w zysku. Produkcja w zakładach była sezonowa - przychód 8 mln zł osiągano od sierpnia do grudnia, w pozostałych miesiącach 3 mln zł. W połowie 2003 r. zadłużenie wynosiło 24 mln zł, a 30 mln zł zamrożone było w towarach. Na koniec 2003 r. strata wynosiła już 5 mln zł, a w 2004 roku był zysk. Na przełomie 2004 i 2005 roku zaczęły się trudności, które groziły wstrzymaniem produkcji. Za styczeń 2005 r. strata wynosiła 170 tys. zł, w lutym - 360 tys. zł, była też zaległość z płatnością wobec elektrociepłowni. W 2005 roku wojewoda zawiadomił izbę skarbową o zamiarze wszczęcia postępowania naprawczego, potem ustanowił w zakładach zarząd komisaryczny, a w październiku 2005 r. przedsiębiorstwo sprzedano. Po ustanowieniu zarządu komisarycznego spółka I. pozwała wojewodę o 1,6 mln zł jako naprawienie szkody na postawie art. 417 par. 1 kodeksu cywilnego (niezgodne z prawem działanie przy wykonywaniu władzy publicznej), bo twierdziła, że ustanowiono go bezprawnie.

Sąd I instancji uwzględnił powództwo w wysokości 1,3 mln zł, a sąd II instancji oddalił apelację Skarbu Państwa. Sądy stwierdziły, że ustanawiając zarząd komisaryczny wojewoda wkroczył władczo w sferę prawną przedsiębiorstwa i naruszył art. 65 ust. 1 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych. Ocena, czy przedsiębiorstwo prowadziło działalność ze stratą, nie powinna opierać się na miesięcznych sprawozdaniach, ale na rocznym okresie rozliczeniowym i uwzględniać specyfikę rynku. Okres ponoszenia strat nie powinien zaś być krótszy niż sześć miesięcy. Sąd odwołał się do art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy mówiącym o jednej z przyczyn likwidacji przedsiębiorstwa. Natomiast wojewoda wziął pod uwagę tylko dwa miesiące.