EKSPERT RADZI

PROBLEM CZYTELNIKA

WYJAŚNIENIE

Faktoring to kompleksowe rozwiązanie związane z zarządzaniem wierzytelnościami przedsiębiorstwa. W ramach umowy faktoringowej bank nabywa wierzytelności, finansuje je i administruje nimi, a także inkasuje płatności z ich tytułu. Może też przejąć ryzyko niewypłacalności odbiorcy, czyli dłużnika wierzytelności.

Klient korzystający z faktoringu uzyskuje środki pieniężne zablokowane w fakturach i ceduje na bank żmudne i czasochłonne czynności, jakie wiążą się z zarządzaniem długiem z tytułu zrealizowanych dostaw. Wielkość przedsiębiorstwa i branża, w jakiej działa, z reguły nie mają żadnego znaczenia. Warunkiem koniecznym do zaistnienia faktoringu jest posiadanie przez przedsiębiorstwo należności handlowych, które nie są obciążone i jednocześnie nie istnieją żadne ograniczenia w ich zbywaniu.

Cenę usługi faktoringowej determinują głównie trzy czynniki: wielkość obrotu przekazana do faktoringu, liczba kontrahentów, którzy będą włączeni do umowy faktoringowej oraz długość cyklu rozliczeniowego w relacji z kontrahentami. Im większy obrót i liczba kontrahentów, a długość cyklu krótsza, tym stawki cenowe są niższe.

Faktoring znacząco różni się od kredytu. Po pierwsze faktoring to nie tylko samo finansowanie (jak to jest w przypadku kredytu), ale zbiór wielu usług: finansowanie, administrowanie należnościami, inkaso płatności oraz przejęcie ryzyka braku płatności odbiorcy. Po drugie, ograniczając się jedynie do aspektu finansowania, należy stwierdzić, że linia finansowa w ramach umowy faktoringowej jest o wiele łatwiejsza do uzyskania niż kredyt, ponieważ faktoring to produkt znacznie bezpieczniejszy dla banku. Ponadto, w większości przypadków, głównym zabezpieczeniem takiego finansowania jest po prostu wierzytelność, która jest nabywana przez faktora w ramach faktoringu. Faktor nie żąda innych, „twardych” zabezpieczeń, a sama wielkość linii finansowej jest z reguły większa od możliwej do uzyskania w kredycie.

Istotne jest także to, że w przypadku faktoringu głównym elementem ryzyka, które jest oceniane przez bank, jest jakość portfela wierzytelności (odbiorców), jakie dostawca chce włączyć do umowy faktoringowej, a nie sam dostawca, choć oczywiście jego kondycja także nie jest bez znaczenia.