Kodeks handlowy

Analogiczne zastosowanie przepisów regulujących zaskarżanie uchwał zgromadzenia wspólników oznaczałoby dopuszczalność wytoczenia następujących powództw:

a) powództwa o uchylenie uchwały rady nadzorczej (art. 249 i 425 k.s.h.), w przypadku naruszenia wewnętrznych reguł funkcjonowania rady (umowa spółki, statut, regulamin, dobre obyczaje) oraz wywołania niekorzystnych dla spółki lub wspólnika skutków,

b)powództwo o stwierdzenie nieważności uchwały rady nadzorczej sprzecznej z ustawą (art. 252 i 425 k.s.h.).

Za dopuszczalnością stosowania ww. powództw w drodze analogii opowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 20 stycznia 2009 r. (II CSK 419/08). Uzasadnienie uchwały nie wydaje się przekonujące. W szczególności dopuszczalność zastosowania instrumentu analogii ma, w ocenie Sądu Najwyższego, znajdować oparcie w analogicznym ratio legis zaskarżania uchwał obydwu organów spółki kapitałowej. Jest nią ochrona stabilności stosunków spółki oraz zapewnienie bezpieczeństwa obrotu, do czego prowadzi eliminacja podmiotowo nieograniczonej dopuszczalności zaskarżania uchwał na podstawie art. 189 k.p.c.

Przeciwko tezie o dopuszczalności zastosowania per analogiam przepisów art. 249–252 k.s.h oraz 422–425 k.s.h. przemawia charakter tych przepisów, które stanowiąc regulację szczegółową, nie znajdą zastosowania do zaskarżania uchwał rady nadzorczej.

Regulacja negatywna

Regulacja negatywna dotyczy przypadku, w którym przepisy kodeksu spółek handlowych regulują dane zagadnienie wyczerpująco z pominięciem przepisów kodeksu cywilnego. Taki przypadek w odniesieniu do uchwał rady nadzorczej nie zachodzi (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2009 r. II CSK 419/08, M. Jagielska, Kontrola prawidłowości uchwał rady nadzorczej, Przegląd Prawa Handlowego, luty 2006 r., str. 19).