W większości przypadków programy operacyjne są tak skonstruowane, że umożliwiają refundację tylko części poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków. Wydatki podlegające refundacji stanowią tzw. koszty kwalifikowane i tylko one mogą zostać zrefundowane do poziomu określonego w danym programie operacyjnym. Pozostała część kosztów kwalifikowanych nieobjętych dotacją oraz koszty niekwalifikowane, tzn. takie, które z założenie nie są refundowane, będą musiały być sfinansowane przez przedsiębiorcę.

Z tego względu przedsiębiorcy planujący realizację projektu z dofinansowaniem unijnym muszą mieć zapewnione środki finansowe na ich realizację. Fundusze te mogą być środkami własnymi firmy, przeznaczonymi na realizację projektu. Jeśli jednak fundusze firmy nie są wystarczające, wówczas istnieje konieczność uzyskania zewnętrznego finansowania z banku lub innej akceptowanej w ramach programu operacyjnego instytucji finansowej.

Wkład własny

W przypadku ubiegania się o uzyskanie kredytu bankowego przedsiębiorca w większości przypadków musi się wykazać posiadaniem wkładu własnego. Jego poziom jest z reguły ustalany z przedsiębiorcą w momencie analizowania inwestycji i oceny jego zdolności kredytowej. Dla banku wniesienie wkładu własnego stanowi element ograniczający jego ryzyko i jest potwierdzeniem zaangażowania przedsiębiorcy w realizację przedsięwzięcia.

W większości projektów realizowanych z udziałem dofinansowania funduszy unijnych przedsiębiorca będzie musiał dysponować środkami własnymi, które pozwolą na realizację projektu, a następnie na uzyskanie refundacji poniesionych nakładów.

Wymagania stawiane przedsiębiorcy przez bank przed zawarciem umowy kredytowej mają podstawowy cel: określenie, czy firma posiada zdolność kredytową, czyli zdolność do regulowania swoich zobowiązań wynikających z kredytu. Celem banku jest ograniczenie ryzyka związanego z realizacją transakcji. Ponieważ nie jest w stanie całkowicie go wyeliminować, musi mieć pewność, iż zostało ono zminimalizowane.